Doe het zelf!

Column René Scherpenisse, bestuurder van Tiwos

Een mooie uitdaging, om op verzoek van wethouder Yasin Torunoglu (Eindhoven) eens na te denken over het (samen)werken aan wijken. Als je al een tijdje meeloopt in de volkshuisvesting heeft het iets van een pendule, de aandacht voor onze wijken. Met name de Haagse politiek heeft er een handje van dit thema volop in de schijnwerpers te zetten en vervolgens weer als een baksteen te laten vallen. De laatste keer nog met de 40 wijken die door minister Vogelaar werden aangewezen als –jawel – ‘krachtwijken’. Het idee was een langjarige aanpak van wijken die er op basis van allerlei criteria slecht voor stonden. Niet alleen fysiek, maar ook sociaal en economisch

Helaas, met het van het politieke toneel verdwijnen van minister Vogelaar werden ook de 40 ‘Vogelaarwijken’ weer gewoontegetrouw aan hun lot overgelaten. Ondanks alle beloften die aan de bewoners waren gedaan trokken Den Haag en ook veel corporaties zich terug van de brede aanpak die ze nog maar een paar jaar eerder hadden omarmd. Daarbij stevig geholpen en gelegitimeerd door een VVD minister op Wonen die niets had met een brede wijkaanpak, en corporaties terug naar hun kerntaak schopte. Een draai van meer dan 360 graden. Actieve bewoners bleven verbijsterd achter…

Tilburg, waar ik werk, had geen ‘Vogelaarwijk’. Achteraf bleek dat een zegen. Het leidde er namelijk toe dat Tilburg zelf de handschoen oppakte en vijf ‘impulswijken’ aanwees. Wijken met stevige achterstanden, waar we aan de slag gingen met drie heel overzichtelijke ‘impuls-doelen’: ieder gezin heeft een kostwinner, geen gezin leeft in armoede en jongeren halen een diploma op school. Corporaties en gemeente maakten samen het Tilburg Akkoord, met een ondersteuningspot van 10 miljoen voor (burger)initiatieven die aan bijdragen aan die doelen. Deze aanpak loopt nog en verschillende evaluaties laten zien dat de aanpak effectief is, maar de problematiek weerbarstig.

Wat valt hiervan te leren? Het belangrijkste is dat het aanpakken van buurten en wijken lokaal is ingegeven en lokaal wordt uitgevoerd. Het is tamelijk bizar dat Den Haag de buurten aanwijst die door het ijs dreigen te zakken. Maak je daarbij niet afhankelijk van Haagse middelen, maar neem zelf en – vooral – samen verantwoordelijkheid, het zijn tenslotte ‘onze buurten’. Maak afspraken over heldere en concrete doelen voor de lange termijn, afspraken die niet bij het eerste zuchtje tegenwind weer van tafel verdwijnen. En werk samen, alleen in een goede coalitie van gemeente, bewoners, maatschappelijke partners én corporaties zijn betekenisvolle resultaten te boeken. Aan de slag, het is – nog steeds – hard nodig! Ik ben benieuwd hoe Ronald Paping, wethouder wonen en wijkwethouder Malburgen in Arnhem hier tegenaan kijkt en geef daarom het estafettestokje graag aan hem door.

René Scherpenisse, bestuurder Tiwos

Deze column verscheen eerder – in een iets uitgebreidere vorm – op de website Nieuw Cement.