Rite de Passage

Arjan Raatgever, projectleider Ruimte en Economie

Op een wintermiddag ben ik op werkbezoek in Roosendaal. Op weg naar het centrale plein, de Nieuwe Markt, moet ik verrassend ver lopen, via aanloopstraten en doorsteekjes. Er lopen niet veel andere mensen. Op het grote en lege plein zie ik aan twee kanten winkels in weinig aantrekkelijke bebouwing. Het voelt troosteloos en vol potentie tegelijk. Alsof de stad in verwachting is van iets.

Binnen in een warm kantoor word ik gerustgesteld: er is een ambitieus plan, ‘gemaakt mét de markt’. Het hart van Roosendaal moet weer kloppen: het wordt smart, bereikbaar en compact. Er zijn ‘vastgoedmandjes’, investeringen en een uitvoeringsorganisatie. Platform31 gaat helpen met het flexibeler maken van de regelgeving. De analysefase is over, de neuzen staan dezelfde kant op: aanpakken geblazen!

Op de terugweg lopen we nog een rondje door het centrum, langs aanloopstraten en winkelcentra. De veranderingen zijn nog niet zichtbaar. Dan houdt mijn gesprekspartner in en kijkt me indringend aan. “We zijn nu bij een bijzonder, privaat initiatief: de Passage. Ken je dit al?”

Twee antieke gelakte deuren gaan open. Ik word geleid door een tunnel van lichtjes, marmer, sierbogen, glas-in-lood en goudverf. Het ziet eruit als een Bollywoodversie van een Italiaans winkelcentrum uit de jaren zeventig. Aan het einde van de tunnel: levensechte, bewegende poppen die een lied zingen op een (indoor) terras. Ik kijk mijn ogen uit en kan een glimlach niet onderdrukken.



“We konden het destijds niet tegenhouden, omdat de verbouwing inpandig was”, wordt me verteld. “Maar nu zijn we er trots op. Mensen komen hier van heinde en verre naartoe.” Dat kan ik me voorstellen. Love it or hate it, het is wél een beleving, die Passage. En is ‘beleving’ niet waar we de hoop voor onze binnensteden op vestigen? Ook al hoeft dat niet overal op deze manier.

Ik vind ‘Passage’ ook een mooie naam. Het is tekenend voor de fase waarin veel binnensteden zich bevinden: in een rite de passage. We schudden de oude huid van ons af en zoeken naar nieuwe identiteiten, nieuwe kaders, nieuwe spelers. De contouren van de toekomst tekenen zich af, maar we zijn er nog (lang) niet.