Rentebuffers

In de bedrijfseconomie geldt: ‘different costs for different purposes’. Geldt dit ook voor buffers die we aanhouden om renteschommelingen op te vangen? Laat ik eens drie van deze buffers langslopen.

Ten eerste de buffer die corporaties aan dienen te houden om te voldoen aan de 2% stresstest derivaten. Praktisch betekent dit momenteel dat er een buffer moet worden aangehouden voor het geval er moet worden afgerekend bij een rente op zeer langdurende leningen (40-50 jaar) van / 1,3%. Mijn fantasie schiet tekort wanneer ik mij probeer voor te stellen hoe de economie eruit ziet wanneer bedrijven bij zeer langdurige leningen geld meekrijgen in plaats van rente te betalen. Maar corporaties moeten er wel een precies voorgeschreven buffer voor aanhouden.

Ten tweede hebben de gemeenten de indicatieve bestedingsruimte van corporaties ontvangen. In de bijsluiter (wie leest die nauwgezet? De media in ieder geval niet) staat vermeld dat het een bedrag is dat de corporaties theoretisch nog net extra kunnen besteden om binnen alle financiële normen voor continuïteit te blijven, in feite de extra leencapaciteit als de corporatie op dit moment ‘tot het gaatje’ zou gaan. Je adviseert echter geen enkele particulier om maximaal te lenen bij de bank, waarom dan deze ‘ruimte’ wel meegeven in het kader van prestatieafspraken? Er is geen norm genoemd die de corporaties daarbij aan moeten houden als buffer (voor bijvoorbeeld rentewijzigingen) om niet kopje onder te gaan. Hier wordt in de zijlijn dus wel vermeld dat er geen rekening is gehouden met een buffer, maar wordt deze verder niet in een getal uitgedrukt.

Ten derde is momenteel het adagium: ‘investeren, want de rente is historisch laag’. Met andere woorden, je bent gek als je nu niet als een gek investeert. Dat is inderdaad gek, want ik hoor niemand vragen of na 10 jaar bij eventueel weer hogere rente die extra rentelasten wel kunnen worden opgebracht. Laat staan dat er geadviseerd wordt daar een buffer voor aan te houden.

Als het doel hetzelfde is, namelijk renteschommelingen door middel van buffers op te kunnen vangen, waarom benaderen we die buffers niet op dezelfde manier? Of is het doel toch niet hetzelfde en zijn andere (korte termijn) bedoelingen belangrijker dan het beheersen van de (langere termijn) rentelasten? Ik mag het – in een branche die per definitie op lange termijn investeert – niet hopen.